Alexis de Roode werd in 1972 geboren in Nijmegen en groeide op in de omgeving van Utrecht, waar zijn ouders een biologisch-dynamische boerderij hadden. Het eerste serieuze gedicht dat hem trof, was "Duif" van Vasalis, dat in het klaslokaal Nederlands hing. In de derde klas van de middelbare school schreef hij zelf zijn eerste gedicht, over een meisje. Het gedicht, onmachtig om aardse schoonheid te vangen en vervolmaken, werd niet voltooid. In zijn vrije tijd verdiepte De Roode zich in schilderen, tekenen, handlijnkunde, Tarot, astrologie en andere vormen van magie. Na een universitaire studie die vooral een wijds tijdbesef opleverde, maakten enkele prijzen in schrijfwedstrijden duidelijk dat de roeping elders lag. Mede dankzij aanmoedigingen van een echte dichter strandde De Roode uiteindelijk in de poezie. In 1992 schreef hij een gedicht voor een wedstrijd, maar durfde het niet in te sturen. Pas elf jaar later 2003 stond De Roode voor het eerst als dichter op een podium, in een huiskamer in Zeist. Inmiddels zijn drie dichtbundels verschenen. Alexis de Roode is bedreven in het leggen van tarotkaarten en wankelt nog altijd tussen twee overtuigingen: de overtuiging dat alles natuurkundig bepaald is, en de overtuiging dat alles bezield is. Een quote uit een film van Tarkovsky: "Mijn lief, de wereld is ondoordringbaar saai. En daarom kan er geen telepathie, geen visioen, geen vliegende schotel - niets kan er zijn. De wereld wordt geregeerd door ijzeren wetten en dat is ondragelijk saai. De wetten worden helaas niet overtreden." Anderzijds schreef Blaise Pascal: "Feu. (...) Certitude. Certitude. Sentiment, Joie, Paix. (...) Joie, Joie, Joie, pleurs de joie." In zijn vierde bundel hoopt De Roode eindelijk het probleem van goed en kwaad te kunnen oplossen. In zijn vijfde wil hij de taal te lijf.
(foto door Stephan Vollenberg)