admin

TPO: ‘Zijn beste bundel tot dusver’

Hans van Willigenburg heeft een lovende recensie over ‘Een steen openvouwen’ geschreven voor The Post Online waarin hij signaleert dat de gedichten in de bundel vaak fungeren ‘als verdelger van illusies’. Hij zegt onder meer: ‘(…) de kracht van poëzie – en zeker ook van deze poëzie – is dat het gordijnen openschuift die in de kranten gesloten blijven.’ Het oordeel valt positief uit: ‘Als het verleidelijk is veel uit een bundel te citeren, en dat is het in dit geval, wijst zoiets meestal op kwaliteit en een zekere vorm van meeslependheid.’ De recensie in TPO is de zesde recensie die over de bundel verscheen.

De hele recensie is hier na te lezen.

 

Recensie door Piet Gerbrandy

Piet Gerbrandy bespreekt deze maand ‘Een steen openvouwen’ in De Groene Amsterdammer. Gerbrandy begint zijn bespreking met de introductie van een sleutelbegrip voor de beoordeling van kunst, dat, zoals hij aangeeft, genre-overstijgend is: trefzekerheid. Hij wijst net als eerder Dieuwertje Mertens in Het Parool o.a. op het belang van compositie en context in de bundel, waardoor bepaalde gedichten, die over het randje dreigen te gaan, alsnog aan boord worden getrokken. Zoals Gerbrandy over het gedicht ‘Scotty’ schrijft: “dit lijkt iedere subtiliteit te ontberen, maar dankzij de context werkt het genadeloos”. Het lijkt erop dat deze bundel niet vanzelfsprekend in het genre poëzie valt waar Gerbrandy van houdt, maar hem desondanks erg aanspreekt. “Of het nu komt doordat Alexis de Roode een nieuw terrein heeft aangeboord of doordat zijn dichterschap gewoon gerijpt is, in elk geval is ‘Een steen openvouwen’, zijn vierde bundel, een wonder van trefzekerheid.” En passant ontsleutelt Gerbrandy in een handomdraai ook een van de minst toegankelijke gedichten van de bundel, het titelgedicht – zoiets is de man toevertrouwd.

‘Poëzie is in essentie amoreel’

In Meander staat een interview met Alexis de Roode, over goed & kwaad, engagement in de poëzie, het hoe en waarom van bepaalde gedichten en natuurlijk het gouwe ouwe “hoe lang doe je nu over zo’n gedicht”. Een quote: ‘Poëtisch engagement is wat mij betreft een contradictio in terminis, die hoogstens een magische betekenis heeft, en daarom alleen maar kan leiden tot begripsverwarring. Politici, zorgverleners, politiemensen, maatschappelijk werkers zijn geëngageerd. Die maken hun handen vuil in hun feilbaar streven om de wereld te verbeteren.’

Bij het interview staan ook 4 gedichten afgedrukt. En de vijfde bundel wordt alvast aangekondigd. Lees het hele interview hier.

4 sterren in Haarlemmer Dagblad e.a.

De sterren staan gunstig. Na vier sterren in het Parool en twee positieve besprekingen in Trouw en Meander, nu ook vier sterren in Haarlems Dagblad, Noordhollands Dagblad, Leidsch Dagblad en De Gooi- en Eemlander, waar recensent Eric Kok de bundel bespreekt. De recensent signaleert veel ironie, die soms over de kop slaat, en soms omslaat in giftigheid.

 

Spread in Trouw

Op 1 april verscheen een positieve recensie van ‘Een steen openvouwen’ in Trouw, in een spread met het gedicht ‘Politeia’. Janita Monna raakt ontroerd. Net als Dieuwertje Mertens in het Parool signaleert ze dat de bundel de grens opzoekt van wat poëtisch nog acceptabel is. ‘De Roode is ironisch en venijnig, op de rand van de goede smaak’.

 

4 sterren in Het Parool

De eerste recensie van ‘Een steen openvouwen’ is binnen. Dieuwertje Mertens geeft de bundel in Het Parool 4 sterren en schrijft er onder andere over: ‘Een steen openvouwen is een aanklacht tegen het keurslijf, de politiek, de macht, oftewel; het leven zoals de mens het zelf heeft ingericht. De gedichten zijn een bitter genoegen om te lezen en blinken uit in hun onderlinge wrede samenhang.’ De recensie dd 18 maart 2017 is na te lezen op Blendle (€).

Cover van de dichtbundel 'Een steen openvouwen', Alexis de Roode

 

Bundelpresentatie ‘Een steen openvouwen’

Op 9 maart werd in voormalig Huis van Bewaring Wolvenplein te Utrecht, in vleugel B, de bundel ‘Een steen openvouwen’ gepresenteerd. Zes bewaaksters leidden de ongeveer 90 bezoekers in groepjes langs de cellen voor een kort bezoek aan de gevangenen: Onno Kosters, Mia You, Daniël Vis, Omar Breeveld en Alexis de Roode. De gevangenisbibliotheek werd bemand door Savannah B. Dichter Nanne Nauta zei de volgende dag: “Dit was je beste bundelpresentatie tot nu toe, voor je beste bundel tot nu toe.”

In Memoriam papier

Het Utrechts gemeentelijk archief neemt per 1 januari 2017 “definitief afscheid” van papier, na 650 jaar. Alexis de Roode schreef als Gildemeester van het Utrechts Stadsdichtersgilde een In Memoriam voor het papier.

In Memoriam papier

Je bent goed voor ons geweest, papier,
je bent lang bij ons gebleven,
al waren we niet altijd aardig voor je.

We maakten je uit levende wezens,
moerasplanten, dierenhuid,
beschreven je met heilige woorden,

we eerden je met schoonschrift,
galnoteninkt, bladgoud, miniaturen,
we droegen je als Pascal op het hart,

uit onze eigen lompen werd je gehamerd
in de papiermolen van Hoograven,
maar het was niet genoeg op den duur,

we vroegen je meer en gaven je minder,
er kwamen machines tussenbeide,
we haalden je uit de Zweedse bossen,

steeds afstandelijker werd het tussen ons.
De streling met de pen werd een printer,
hamerslag werd stopcontact, schellak huisstijl,

we werden deel van de machine, wij beiden,
en nu moeten we afscheid van je nemen.
Het enige wat blijft is de geest, informatie

opgesloten in microtransistors, onleesbaar
zonder hulp van algoritmes, vloeibare
kristallen, zeldzaam aardmetaal,

maar we bewaren wel alles, alles, alles,
behalve jou, jij gaat de weg van alle stof,
hier is nog een gedicht, vaarwel.

Alexis de Roode

Winterwende

father_winter_solsticeVerder en verder
de stad uit,
naar de onverlichte landen
wandelt hij,
de oude buitenslaper,
tranen kwijlend in zijn baard.
In het donker moet hij zoeken
naar wat niet
tussen mensen bestaat.
Oorzaakloos
flakkert in de lege kamer
een kaars.
Tijd likt onze handen,
trouwe hond die stinkt
en ouder wordt. Daarom
moeten wij vuren branden,
en alsmaar luisteren naar Bach.

Waar de nacht wit is
en schitterend van vorst,
keert hij om
en strompelt naar de stad terug
als een koning
met sterren bestrooid.
Samen met de ochtend
nadert hij, de ijspegels
aan zijn baard half ontdooid.
Gooi het joelblok in de haard.
Vouw cirkels tot slingers
en kroon de boom
rood wit rood.
Drie vonken stijgen
in de nacht:
een voor jezelf,
een voor je familie,
een voor de wereld.

Opgenomen in de “Dikke Pfeijffer”

ilja-pfeijfferDe laatste grote bloemlezing van Gerrit Komrij kwam uit in 2004, een jaar voordat Alexis de Roode debuteerde. In 2008 verkoos Komrij Willem Thies en Alexis de Roode als zijn twee favoriete debutanten van de periode 1997-2007 en nodigde hen uit naar de Poëziezomer in Watou, terwijl Jozef Deleu Ruth Lasters en Ester Naomi Perquin uitnodigde. Later nam Komrij verschillende gedichten van De Roode op in jaarkalenders en bloemlezingen. Maar voor de Dikke Komrij was het te laat.

Er was troost. In de grote thematische overzichtsbloemlezing, het Groot Verzenboek van Jozef Deleu (2009), werd een gedicht opgenomen, en in de fraai uitgegeven “meer dan papier”-bloemlezing Dichters uit de bundel van Chrétien Breukers en Dieuwertje Mertens (2016) werden twee gedichten opgenomen.

Nu is de gedoodverfde opvolger van de Dikke Komrij verschenen, De Nederlandse Poëzie van de twintigste en eenentwintigste eeuw in 1000 en enige gedichten, door Ilja Leonard Pfeijffer. De Roode is erbij. Pfeijffer koos één gedicht, “Gedicht voor je ogen” uit de bundel Stad en Land. Daarmee is Alexis de Roode niet héél ruim vertegenwoordigd, maar toch even ruim als Ed Hoornik, Frederik van Eeden, Guillaume van der Graft en Ilja Leonard Pfeijffer zelf, en ruimer dan Judith Herzberg, Bart Chabot en Willem Elsschot. Dat is een bijzonder grote eer.

AGENDA
Op dit moment zijn er geen data gepland. Kom binnenkort nog eens kijken.
Bekijk agenda